Τα πιο ωραία λόγια από σένα κι εγώ σαν κέρινο ομοίωμα θυμού να ουρλιάζω.

Και ξανά να μ' αγκαλιάζεις, να φιλάς το κρύο γέλιο μου, να κλαις.

Λίγες οι αγάπες αγάπη μου και θάλασσα ήρεμη η φορεσιά σου,

χτένα να γίνουν τ' αστέρια να ξεμπλέξουν τα μπερδεμένα σου μαλλιά,

κάτω απ' το φως του φεγγαριού και του ανέμου,

του τρύπιου βαρελιού ο μούστος ο αγνός, ξυπόλητη να σέρνεις τους λυγμούς σου,

κι εγώ σαν φαρισαίος να μαζεύω ό,τι κλαις, να τα πετάω στον αέρα, βροχή να γίνουν για διψασμένα χώματα,

βράχια σκληρά να μαλακώσουν σιμά με σένα κι εγώ.

Λίγες οι αγάπες αγάπη μου κι εγώ σιωπώ σαν το καράβι στο βυθό μ' όλα τα μυστικά του,

μαργαριτάρι στο λαιμό να σου φορέσω, και άρχοντας και χωρικός,

απ' τα λιμάνια της αυγής και την αγάπη, μαύρα να ντύσω τα μαλλιά και ολόλευκη τη σάρκα,

στα κερασένια χείλη σου θυσία να σου τάζω, νηστεία να 'ναι η μέρα μου και προσευχή η νύχτα,

κρυμμένος μέσα στα βουνά παρθένα μοναξιά μου.

Τα πιο ωραία λόγια από σένα κι εγώ από φόβο τα κρατάω μες στην ψυχή μου,

τα κλειδώνω μην τα χάσω και χαθούν.

Μα σαν μεθάω, όλα τα ανοίγω και βγαίνουν χρώματα σαν τόξο του ουρανού,

τσουλήθρα κάνουνε τα λόγια και χαζεύω, ομορφιά και πανικό.

Φλόγα τριγύρω μου, κι εγώ κερί κι εσύ φωτιά κι εσύ αέρας, η μόνη μου στιγμή χωρίς μυαλό.

Λόγια : Γιώργος Μπούκλης