Βρέχει κι εγώ πού να 'σαι δεν ξέρω
Δε με ακούς που φωνάζω σε θέλω
Μια κραυγή της ζωής μου η μπόρα
Πού να 'σαι εσύ, πού εγώ πού να 'μαστε τώρα

Βρέχει κι εσύ δε ρωτάς πια για μένα
Μία εικόνα ένα δάκρυ κι ένα βλέμμα
Πίσω απ' το τζάμι να αγγίζω τις σταγόνες
Όλα πια τώρα κολλημένα στους χειμώνες

Ποια μοναξιά να ζωγραφίσω στην ψυχή μου
Με ποια σιωπή να συγκρατήσω τη φωνή μου
Πώς να υπάρχω αφού είμαι στη βροχή σου
Με ποια στιγμή να ξεγελάσω τη μορφή σου

Βρέχει κι απόψε κι η νύχτα με τρομάζει
Για συντροφιά ένα ποτό κι ότι μ' αλλάζει
Να γίνω θέλω αυτός που δεν τον νοιάζει
Πάνω στο τζάμι το δάκρυ μου να στάζει.

Βρέχει κι εσύ δε ρωτάς πια για μένα
Μία εικόνα ένα δάκρυ κι ένα βλέμμα
Πίσω απ' το τζάμι να αγγίζω τις σταγόνες
Όλα πια τώρα κολλημένα στους χειμώνες

Ποια μοναξιά να ζωγραφίσω στην ψυχή μου
Με ποια σιωπή να συγκρατήσω τη φωνή μου
Πώς να υπάρχω αφού είμαι στη βροχή σου
Με ποια στιγμή να ξεγελάσω τη μορφή σου